Ekspedycja 2007

Poziomka odnaleziona!

2008-08-12T16:05:00.000-07:00

Uwaga, uwaga! Niemal rok od zagubienia, a pół roku od otrzymania listu z informacją o odnalezieniu... jest! Mój zielony ActionBent. Jeden z trzech rowerów zgubionych przez amerykańskiego przewoźnika w listopadzie 2007 roku. Odebrałem go z dworca autobusowego w NYC, manhattańskiego Port Authority Bus Terminal. W listopadzie zeszłego, tuż po powrocie z San Diego, bylismy częstymi gośćmi tego miejsca. Łudzeni obietnicami rychłego zlokalizowania i dostarczenia nam naszych ukochanych pojazdów, przez tydzień, z samego rana wędrowalismy na 625 8th Avenue...

Nic więc dziwnego, że w dniu mojego wylotu z Warszawy czułem lekki dreszcz emocji na myśl o wizycie w TYM miejscu. Miałem tylko parę godzin na odbiór zguby - samolot z Pragi był na miejscu rano, natomiast wieczorem miałem kolejny lot - do Limy, celu mojej podróży.

Swój pobyt w Wielkim Jabłku rozpocząłem od odstawienia poznanej w samolocie przemiłej Łotyszki Agnes w okolice lotniska La Guardia. Po drodzę pozdrawiało mnie mnóstwo osób, domyślam się, że Peruwiańczyków (miałem na sobie t-shirt z napisem w jęz. hiszpańskim "kocham Peru").

Po pożegnaniu towarzyszki podróży nie pozostało mi nic wiecej, jak wsiąść do pociągu linii D docierającej wprost pod nowojorski dworzec. Tak też uczyniłem. Na miejscu nie miałem problemu z odnalezieniem hali bagażowej Greyhounda. Po wręczeniu pracownikowi listu z marca 2008, oznajmiającego odnalezienie pudła z moim bajkiem, odczekalem 5 minut i... pojawił się! Nietypowe, z trudem znalezione w San Diego pudło po jakichś zabawkach Fisher-Price z całą pewnością kryło mojego pozioma. No, nie do konca krylo, bowiem z dziury w bocznej ściance pudła wystawała zielona rura - część ramy. Handtruck podjechał bliżej, chwycilem karton, rozerwałem... - w końcu jest!!! Byłem ogromnie szczęśliwy. Rower nie nosił śladów żadnych dodatkowyh uszkodzeń; za to ciągle pokryty byl warstwą kurzu z bezdroży pogranicza amerykańsko-meksykańskiego! Podpisałem protokół odbioru bagażu i oczywiście spytałem o dwa pozastałe nasze pojazdy. Afroamerykański pracownik stwierdził, że "to nie leży w jego kompetencjach" i kazał mi czekać na swojego kolegę. Po chwili gdzieś sobie poszedł. Jak zwykle całkowity brak kompetencji, czy nawet elemenarnego szacunku dla klienta. Przez 20 minut nikt, dosłownie NIKT nie pojawił się w hali. Ponieważ czas mnie naglił, a chcialem jeszcze odwiedzić moich przyjaciół, machnąłem ręką, okleiłem pudło ducktapem i ruszyłem w kierunku dwudziestejdziewiątej...

Nazajutrz byłem już na innym kontynencie, na innej półkuli; Fiorella, ja, moja poziomka i chaos peruwiańskiej stolicy... Ale to juz historia na kolejnego bloga. Zapraszam na Ekspedycję 2008, gdzie możecie poczytać więcej o moim pobycie w Peru oraz wyprawie Radka na Bałkany.

Zdobywanie Crater Lake

2008-07-16T00:27:00.000-07:00

This is the end ???

2007-11-29T20:10:00.001-08:00

Wyprawa zakończyła sie 11 listopada. Właśnie wtedy wsiedliśmy do autobusu Greyhound w San Diego. Mieliśmy spokojnie dojechać do Nowego Jorku, odebrać ze Stamford nasze stare rowery i 16 listopada wylecieć do Warszawy. Jednak nie wszystkie rzeczy potoczyły się zgodnie z planem. Również ucierpiał na tym nasz blog nie bedąc systematycznie aktualizowany.
Ale po kolei.

W San Diego rozmontowaliśmy rowery, zapakowaliśmy do kartonów, wykupiliśmy ich przewóz "shipping", sami wsiedliśmy do autobusu Greyhound. I ruszyliśmy. Jechaliśmy długie trzy dni. W międzyczasie odebraliśmy email od Randego z ActionBenta. Wysłał nasze stare rowery (mój i agaty) , ale jak sprawdziliśmy na stronie UPSu rowery miały dojść do Stamford 16 listopada czyli w dzień naszego wylotu. Trochę się spóźnił i już wiedzieliśmy że będziemy mieli wielkie trudności z wyrobieniem się czasowo.

W Nowym Jorku czekała nas kolejna niespodzianka. Po wyładowaniu naszych bagaży z autokaru okazało się, że nie ma kartonów z rowerami.... Greyhound po prostu je zagubił. Byliśmy gorzej niż wściekli!!

A do odlotu pozostawało niewiele czasu. Mieliśmy dwa wyjscia- albo wyleciec zgodnie z terminem spisując już troche na straty nasz sprzęt albo pozostać pare dni dłużej i zrobić wszystko żeby wymusić na Greyhoundzie skontrolowanie naszej sprawy - obojętność z jaką się spotykaliśmy ze strony pracowników była krótko mówiąc wkurwiająca. Byli odpowiedzialni za przewóz naszego sprzętu z jednego na drugie wybrzeże i poprostu go zagubili. Dali ciała naszym kosztem.

Zostaliśmy wiec tydzień dłużej, dzięki wielkiej pomocy Polskich Linii Lotniczych "LOT" przy zmianie rezerwacji biletów "w ostatniej chwili".

Również UPS nie pokazał wielkiej klasy. Rowery doszły do Stamford w terminie, jednak ktoś - zgodnie z relacją firmy-odmówił przyjęcia paczek ze względu na to że były one uszkodzone. Było to oczywistą nieprawdą, gdyż nikt nawet nie był w tym czasie w domu. Rowery zostały cofnięte do magazynu w Norwalk nieopodal miasta. Oczywiście ich celem miał byc powrót do nadawcy. Udało nam sie przechwycić jeden z nich. Przypadkiem w kartonie był mój rower.

Wróciliśmy więc z jednym rowerem. Drugi stoi z powrotem pod schodami w ActionBencie w Redmond, a trzy najprawdopodobniej podróżują gdzieś po USA różnymi autobusami linii Greyhound.

Rowerów szukamy obecnie z pomocą ambasady i konsulatu. Firma Greyhound w przypadku odnalezienia ich zobowiązuje sie do przesłania ich do Warszawy na własny koszt.

"wróciłem do domu w niedziele 25 listopada, próbuje sie przestawić na czas polski od paru dni, ale wciąż zasypiam ładnych pare godzin po północy. smuci mnie brak rowerów, ale wiem jak bardzo bezsilny jestem w tej sytuacji. wiem jedno, nikt nie zabierze nam 3200 km ktore pokonalismy dzieki wlasnej sile uporowi i fantazji. różnie międzynami sie ukladalo podczas wyprawy. droga okazala sie silniejsza i lepsza od naszych nastrojow. zrozumiala nas i pogodzila, postawila cel. zawsze bede pamietal przejazd przez Doline Śmierci, sesje zdjęciową przy Golden Gate, Mase krytyczną w San Francisco, Johnna Millera i jego chatkę, Eda Gudersona z Creswell, impreze u Krisa, niedzwiedzia który zabrał nam sakwe, niesamowite Crater Lake, napis Hollywood, który był na wyciągniecie ręki, wszystkich policjantów przeganiających nas z parków miejskich i wiele innych niesamowitych historii jakie przeżyliśmy przez te dwa miesiące"

Ale meksyk!

2007-11-29T17:32:00.001-08:00

Amerykanie stawiaja mur na granicy meksykanskiej. Ma ulatwic kontrole nad migracja meksykanczykow. Przez mur widac juz zupelnie inny swiat. Domy z blachy i dykty, duzo dzieci, przekupna policja a nad wszystkim powiewa ogromna flaga Meksyku.

Tijuana

Nawet jak nie chcesz do Meksyku to i tak tam pojedziesz ;-)

Z amerykanska wiza jest tak ze jak ja masz to dobrze ;-) Ale jesli przekroczy sie granice Meksyku, celnik zabiera wize z paszportu i przy ponownym wjezdzie daje nowa karteczke. Czyli przekraczajac granice narazamy sie na strate 6 miesiecznego pozwolenia na pobyt w USA i w zaleznosci od celnika wracajac możemy otrzymac inny okres pozwolenia na pobyt.

Ale i tak przez pomylke wjechalismy do Meksyku. Wystarczylo niechcacy zjechac na autostrade do Tijuany, przejechac 300 metrow i juz tam bylismy. Bez zadnej kontroli granicznej!

Pokrecilismy sie troche po Tijuanie. Dużo samochodów, bezład na ulicach, policja próbuje kierować ruchem. Chaos jak był tak jest. A na ulicy ten wygrywa kto mocniej trabi!!

Ale najbardziej fajna sprawa spotkala nas pozniej. Wracajac pomylilismy troche droge do przejscia granicznego. Wjechaliśmy na drogę szybkiego ruchu. Zatrzymał nas pierwszy napotkany patrol policyjny, jeden z tych odpowiedzialnych za kierowanie ruchem. Nie do końca wiedząc o co im chodzi zatrzymaliśmy się po prostu na środku jezdni. Chwile później podeszła do nas policjantka. Zaczęła mówić po hiszpańsku. Nikt z nas nie zna tego języka. Agata w miare bezbłędnie rozszyfrowała słowa: "rapido" znaczy szybko, "tu" znaczy ty. Czyli że albo my jedziemy za szybko (sic!) albo wjechaliśmy na droge szybkiego ruchu. Słowa "ticket" i "police station" nawet wymawiane z hiszpańskim akcentem łatwo zrozumieć.

Prawdopodobnie jedynie jeden dolar w portfelu Grześka uratował nas przed koniecznością udania się na komisariat. Widząc go policjantka straciła chyba też nadzieje na łapówke.

W czasie naszej blisko 10minutowej rozmowy z panią policjant okrązyło nas kilkoro dzieci. Zaczeły bawić się pedałami, dotykać i ciągnąc za sakwy, kopać w koła. Potem podszedł jakiś pan i próbował sprzedać mi gitare.

Chcieliśmy jak najszybciej znaleźć się w Stanach. Do USA wielka kolejka samochodow. Im blizej terminalu tym wieksze zageszczenie straganow. napoje, ciastka, slodycze, owoce, sombrera, pancza, gitary. Tak jakby ktos puscil po koronie stadionu 10-lecia trzypasmowa ulice.

Do przejscia dla aut nie wpuscili nas. Musielismy cofnac sie do przejscia granicznego dla pieszych. Odstalismy swoje, przeszlismy kontrole, celnik spojrzal tylko w paszport nie sprawdzajac nawet wizy. Spytal po co i dlaczego jedziemy i juz bylismy w USA.

At last!

San Diego

2007-11-26T18:55:00.000-08:00

Grzesiek nocowal tutaj Na placu zabaw w jednej ze zjezdzalni.

Ja z Agata postanowilismy poszukac innego miejsca. Po drugiej stronie mostu palilo sie ognisko. Okazalo sie ze stoi tam baaardzo duzo namiotow. Jeden wiecej nie zrobil nikomu roznicy. Okazalo sie ze to jest jakas impreza organizowana przez amerykanska fundacje walki z rakiem piersi. Kobiety chodzily dookola jeziora codziennie i za kazda mile ktos wplacal pieniadze na fundacje. Tego sie dowiedzialem od dwoch mlodych wolontariuszek. Kto i gdzie wplacal tego nie wiem.

A nocleg byl tutaj .

Wstalismy rano (6.00), zwinelismy sie i zaczelismy procedure budzenia Grzeska. Wyruszylismy o 9tej ;-)

Przemknelismy przez San Diego. Miasto dzieki swojemu polozeniu jest waznym portem wojennym amerykanskiej floty. Akurat jak przez nie przejezdzalismy witani/ albo zegnani byli amerykanscy marynarze. Na ulicy wiwatowali ludzie, flagi narodowe powiewaly w powietrzu, a mysmy sobie przejechali po prostu na rowerach zmierzajac w strone granicy Meksyku. Po drodze ogladalismy jeszcze jakas stocznie.

Na południe

2007-11-24T04:19:00.000-08:00

Na Long Beach spędziliśmy dwie noce. Spaliśmy na plaży przy drewnianym chodniku, ludzie chodzili; niektórzy bardzo się nam dziwili. Jakiś pan powiedział że to jest shame spać na plaży. Ale cóż - były dwa dni odpoczynku, a w zasadzie leczenia Grześka choroby.
Miał gorączkę i dziwną wysypkę. Po dwóch dniach ruszyliśmy dalej.

Jechaliśmy wzdłuż autostrady nr 5. Była fajna ścieżka rowerowa przez parę kilometrów, ale w pewnym momencie na naszej drodze stanął poligon. Z powodu braku kasków odmówiono nam przejazdu drogą przez poligon. Nic nie pomógł list od ambasadora - musieliśmy pojechać autostradą.

DOOWYLLOH

2007-11-23T10:44:00.000-08:00

Wow!!

Jesteśmy nad literami Hollywood!!!

I to na rowerach. Jest tutaj stacja przekaźnikowa na szczycie.
Straszna mgła, jest 9 rano. Litery odgrodzone są od drogi siatka więc nie uda się na nie wejść. Wszędzie kamery.

Kurde. Udało się nam!

Zjechaliśmy Mulholland Drive do centrum Hollywood.

Obejrzeliśmy Universal Studio- strasznie kiczowate, parę butików, fast foodów, nic specjalnie ciekawego. Karnet wejściowy do samego studia kosztował ok 20 dol więc odpuściliśmy sobie. Hollywood Blv. też niczym nie zaimponował. Na chodnikach są gwiazdy i nazwiska, ale ogólnie nie ma tam nic ciekawego do oglądania.
A w McDonaldzie na dodatek dochodzi do bójek.

Przeszliśmy się bulwarem, zrobiliśmy parę fotek. I pojechaliśmy na Beverly Hills 90210.

Dylana nie było w domu. Pokręciliśmy sie więc po legendarnej dzielnicy. Palmowe aleje, wielkie żywopłoty szczelnie ukrywąjace luksusowe wille. Powiało trochę splendorem, ale tylko trochę.

Na przyjęciu dla VIP-ów

2007-11-22T14:17:00.000-08:00

Pomiędzy Palmdale a Los Angeles stoją góry. Trzeba wdrapać się na parę tys. stóp, a potem zjechać w dół. W zasadzie cały dzień ciężkiej jazdy. Ale przejechaliśmy.

W okolicach napisu Hollywood przydarzyła nam się ciekawa historia.
Probowaliśmy dojechać do liter, a że było już ciemno, postanowiliśmy zbliżyć się jak najbliżej napisu, rozstawić namiot i dopiero rano rzucić na nie okiem.

Górę zaatakowaliśmy od strony Griffith Park. Co prawda wjazd był zakazany po 8 pm. ale w górę jechało dużo samochodów, więc zlekceważyliśmy tabliczkę. Zatrzymał nas dopiero ochroniarz tuż przed Obserwatorium. Zakazał dalszej jazdy. Trwała jakaż impreza dla VIP-ów. Na szczęście dla nas, po drugiej stronie góry ochroniarzem był Chińczyk. Nie kumał za dużo i bez problemu dojechaliśmy do obserwatorium.

Wyglądało nieźle - dużo fajnych samochodów, chłopcy od odbierania pojazdów. Grzesiek z Agatą poszli do obserwatorium. Brakowalo tylko zaproszenia, żeby na własne oczy zobaczyć George'a Clooneya, Brada Pitta, czy jakiegoż sławnego reżysera.

Zmęczeni, ruszyliśmy drogą po zboczu w stronę liter. Paręset metrów za obserwatorium rozstawiliśmy namiot i poszliśmy spać.

- Step out of the tent.
Cóż, nie miałem wyjścia.
- Hello, how are You. I just wake up. - odparłem wychodząc ze śpiwora.

-Show me your hands. Want to see your hands. Do You have any gun?

- No, im clear. - powiedziałem rozsuwając drzwi namiotu.
Pokazałem strażnikowi puste ręce.

Sytuacja zdawała się być poważna. Przed namiotem Agaty stał strażnik parku z ręką na kaburze. Za nami drugi strażnik dzierzył kij w dłoniach. I znów trzeba się było tłumaczyć. Strażnik kazał nam się zwinąć, zajrzał jeszcze do namiotów czy nic podejrzanego nie trzymamy, postał dopóki nie złożymy namiotów i pojechał namierzać kolejnych podejrzanych.

Wykorzystał na nas chyba wszystkie procedury jakich nauczył się w szkole dla strażników parkowych ;-)

Call the sheriff

2007-11-19T09:58:00.000-08:00

Zmiana planów.

Najpierw LA, potem na południe do San Diego.

Do LA jechaliśmy starymi drogami wzdłuż autostrady. Nic ciekawego się nie zdarzało. Pustynia, autostrada, stacje odpoczynku, restauracje.
W Jack in the box przed Barstow spotkała nas nieprzyjemna historia.
Byliśmy głodni, restauracja była już zamknięta. Jedyna opcja na kupienie czegoś do zjedzenia to drive-thru. Grzesiek podjechał pierwszy i udało mu się zamówić i dostać zestaw. Mnie już nie
obsłużono tłumacząc że na rowerze nie można. Więc trudno, usiadłem na chodniku koło Grześka i patrzyłem jak zjada swojego burgera. Próbowałem jeszcze zaczepić jakiegoś kierowcę, żeby zrobił mi zakupy, ale nie udało się.

Nasze zachowanie nie spodobało się obsłudze. Najpierw wyszło dwóch chłopaków i w niegrzeczny sposób poprosili nas o zniknięcie. Grozili, że w innym wypadku zadzwoniliby po szeryfa. Ja byłem skłonny ustąpić, ale Grzesiek powiedział " Call the sherrif".

No i przyjechał szeryf. Opowiedział historię o tym że każdy biznes w Kalifornii może odmówić każdemu obsługi jeśli chce i mimo że zostaliśmy źle potraktowani, nic nie może poradzić.
Mimo to wciaz bylem glodny.

Las Vegas czyli fatamorgana na pustyni

2007-11-18T03:22:00.000-08:00

Uff, trochę czasu upłynęło, dużo rzeczy się zdarzyło. Chyba warto spróbować usystematyzować wszystko w jedną spójną opowieść.

Las Vegas - Dużo światła, szumu, ludzi. Najpierw postanowiliśmy pożywić się w McDonaldzie. Posileni tym jakże wartościowym jedzeniem puściliśmy się w szał hazardu.
Najpierw skromnie, wyskubaliśmy ćwierćdolarówki z portfeli.
Magia kasyn jednak działa.
W pewnym momencie Grzesiek wrzucił do maszyny banknot 20-dolarowy i wysypał się
cały kubek pięciocentówek. Gra zaczęła się na całego, zmienialiśmy tylko od czasu do czasu maszyny, co skądinąd wcale dobrym pomysłem nie jest. Jeśli chce się coś wygrać, to trzeba siedzieć przez wiele godzin przy jednym automacie.
Wciągnąłem sie (Radek) na tyle, że musieli mnie siłą niemalże odciągać od maszyny.

Była już noc. Musieliśmy znaleźć nocleg, przed nami dluga droga do LA.
Po drodze jeszcze zatrzymywaliśmy się w paru miejscach i chłonęliśmy miasto, które pierwotnie miało być celem naszej podróży. Miasto na środku pustyni, gdzie jeszcze parędziesiąt lat temu nie było nic. A teraz ? Hazard, kluby, hotele, luksusowe restauracje, występy największych gwiazd. Coś z niczego.

Dolina Śmierci

2007-11-07T01:30:00.001-08:00

Death Valley

2007-11-07T01:11:00.000-08:00

Podobno z 50 wozów które w 1849 przejeżdżały przez dolinę, do końca dotarł tylko jeden. Właściciel odwrócił się w stronę Badwater i powiedział "Good-bye Death Valley".

Od San Francisco podkręciliśmy tempo. Trzeba było zmienić też rezerwację biletów lotniczych. Jedziemy teraz po 150 km dziennie. Częściej nocą, gdyż temperatury w dzień osiągają 35 st C.
Postanowiliśmy zamknąć naszą wyprawę granicą meksykańską, spinając klamrą całe Zachodnie Wybrzeże USA.

Najpierw kilka dni wspinaczki . Trzeba było wjechać z wysokości morza, przedrzeć się przez góry, pokonać pustynię i w końcu zjechać z wysokości 1000 metrów w Dolinę, która jest najniżej położonym miejscem w USA.

To był zjazd!!! Ciemno, z naprzeciwka samochody oślepiające światłami, a my pędzimy 60km/h.
Trochę się bałem. Tym bardziej że droga wcale nie była idealnie równa.

Jazda rowerem po pustyni wymaga posiadania dużej ilości wody. Dziennie schodzi nam 3-4 litry. Konieczny jest też krem przeciwsłoneczny, okulary i coś na głowę.

No i przecież nigdzie nie ma McDonalda, Burger Kinga, czy WallMart'a (sieć supermarketów). Poza naszym bagażem, w sakwy Crosso trzeba więc pakować mnóstwo jedzenia.

W Dolinie Śmierci jest gorąco. 40 stopni. Brakuje pitnej wody. Jedyny zbiornik na który natrafiliśmy był wypełniony wodą do chłodnic. Nieprzydatna do picia. Rozłożyliśmy obok niego namiot, chcąc wykorzystać poranny cień jaki stworzy.

Wieczór i poranek. A rano był 1 listopada. Grzegorz obchodził 25 urodziny, w prezencie dostał... trąbkę do poziomki. Potem Agata zatrzymała strażników i dostaliśmy parę litrów świeżej i zimnej wody.

Byliśmy gdzieś w środku Doliny. Trasę ustawiamy zawsze na GPS-ie, korzystając dodatkowo z map które nam wpadają od czasu do czasu w ręce.

W rzeczywistości - żeby przejechać Stany Zjednoczone rowerzysta nie potrzebuje kupować map. W większości sklepów rowerowych i biur informacji turystycznej dostaje się niesamowitą ilość w miarę aktualnych mapek konkretnych terenów.

Około 11 ruszyliśmy, jeszcze przez kilometr mieliśmy asfalt, potem zaczął się koszmar. Świeżo wyrównana droga żużlowa. Piasek, żużel, okropny skwar, dolina otoczona wielkimi na 2000 metrów górami. I praktycznie zero ludzi. Przez cały dzień zobaczyłem tylko 2 samochody.

Poziomki mają cienkie opony. Kopią się w grząskim żużlu. Grzesiek wpadł na pomysł spuszczenia powietrza z opon. Szybko złapał pierwszą z pięciu tego dnia gum. Przebyliśmy 32 km, późną nocą docierając do drogi głównej.

Odwróciłem się, spojrzałem w stronę niezdatnej do picia Badwater.

Wygraliśmy z Dolina.

radklif

Materiału z Masy nie będzie (2)

2007-11-04T08:06:00.000-08:00

Mieliśmy szczęście. Był ostatni piątek miesiąca. A my byliśmy w mieście gdzie narodziła się Masa Krytyczna. W bibliotece sprawdziliśmy jeszcze dokładnie miejsce.

Biblioteka w San Francisco to nie za fajne miejsce. Strasznie dużo bezdomnych i odrzuconych. Do tego jeszcze 15-minutowy, nie całkiem dla nas zrozumiały system rezerwacji komputerów. Zwróciliśmy uwagę jednej afroamerykance, że za długo siedzi na necie. Wszystko skończyło się wizytą pani ochroniarz (rowniez murzynki)...

Droga na masę nie była trudna. Ledwo wyszliśmy z Public Library, natknęliśmy się na jadący ulicą strumień rowerzystów. Raczej nie było wątpliwości gdzie i po co zmierzają. Po drodze jeszcze wpadłem kołem w kratkę studzienki (trochę niebezpiecznie, bo tuż przed trolejbusem).

Masa w San Francisco jest inna niż w Warszawie. Ludzie się przebierają, przypinają sobie różne dziwne rzeczy do swoich rowerów, duzo krzyku, tumult i muzyka. A w powietrzu unosi się kojący zapach marihuany. Karnawał i dekadencja. Bardzo punkowy charakter.

Ucięliśmy sobie krótką pogawędkę z jednym z masowiczów, zainteresowanych naszą obecnością. Okazało się że także był podróznikiem, jeździł rowerem po Europie, nawet po Polsce.

Ruszyliśmy parę minut po 18.30. Najpierw wspinanie się po ulicach SF, potem zajebiście długi tunel, w którym można było sobie pokrzyczeć do woli.
W końcu dojechaliśmy do słynnej krętej ulicy z kwietnikami. Parę setek rowerzystów, noc, księżyc nad miastem i zjazd.

Niestety nagrania z masy brak ! Następnego dnia podczas porannego śniadania w McDonaldzie, postanowiłem naładować swoją kamerę. Na tyle nieostrożnie tę czynność wykonałem, że została ukradziona. Prawdopodobnie stało się to, gdy wcinałem moje lody waniliowe, albo apple-pie. Nie potrafię dokładnie oszacować kiedy. Straciłem całe nagranie z Masy. Sam początek imprezy mam na kasecie, którą tuż przed startem schowałem do sakwy.

Jakby to powiedział Forrest Gump. "I to jest wszystko co mam do powiedzenia na ten temat".

Radklif

Portland - film

2007-11-03T16:18:00.000-07:00

wrzucamy dopiero teraz ale warto obejrzeć

Materiału z Masy nie będzie

2007-11-03T15:03:00.000-07:00

Do San Francisco dotarliśmy w nocy. Jeszcze przed miastem zahaczyliśmy o pralnię. Szybkie pranie koszulek sponsorskich, suszenie. Pół godziny po planowanym zamknięciu pralni, przepędził nas w końcu ochroniarz.

Nad Zatokę San Francisco dojechaliśmy ścieżką rowerową prowadzącą wzdłuż Highway 101. Mnie zafascynowaly osiedla budynkow na palach, wybudowane nad kanalami.

To musi być fajne mieszkać tak sobie parę metrów nad wodą.

Najpierw zobaczyliśmy Alcatraz. Latarnia rzucała co parenaście sekund ostry snop światła, zupełnie jak w logo jednej ze znanych wytwórni filmowych. Dla mnie ten widok był niesamowity. Coś co znałem z filmów nagle stoi tak realnie przede mną. Agata trochę mniej entuzjastycznie przyjęła ten widok :

- Niedaleko. Mogłabym przepłynąć bez problemu.

Golden Gate jest monumentalny. I jaki czerwony!! W nocy gdy unosi się mgła znad Pacyfiku, cienie filarów odbijają się w niej. Żeby wjechać na most rowerem nocą, trzeba wcisnąć specjalny przycisk otwierający bramę. Namiot rozłożyliśmy tuż po drugiej stronie mostu.Następnego dnia rano rozpoczęliśmy sesję zdjęciową dla naszych sponsorów i ruszyliśmy "w miasto". Najpierw bulwarem, potem wjazd na pionowe ulice miasta. Godna podziwu jest skrupulatność przy budowie tych ulic. Nieważne jakie jest nachylenie - ulice muszą tworzyć siatkę...

cdn...

Eureka -Legett

2007-10-31T10:45:00.000-07:00

Zjechaliśmy w końcu nad Kalifornijskie wybrzeże. Najpierw z highway 101 trzeba było dotrzeć do Shoreline Highway ( Highway 1). A ponieważ Grzesiek miał jeszcze coś do załatwienia w Eurece, postanowiliśmy pokonać ten 150-cio kilometrowy odcinek z Agatą. Na początku droga wiodła ruchliwą autostradą, czasami udawało nam się wynajdywać kawałki starej, równoległej do "sto jedynki" szosy.
Jeden z nich wiódł przez Avenue of the Giants. Wśród olbrzymich sekwoi kręciliśmy kolejne kilometry najdłuższego podczas tej wyprawy odcinka.

Przejazd zajął nam około 7 godzin. Dzień zakończyliśmy na 151. kilometrze, w miejscowości Legett, tuż przy zjeździe na kultową już drogę nr 1.
Grzesiek dojechał godzinę później, przekraczając chyba wszelkie rozsądne granice i bijąc rekord - wyruszył 3 godziny później od nas.

Radklif

O wywrotce, śniegu i niedźwiedziu, czyli uzupełnienie notki z Crater Lake

2007-10-30T10:24:00.000-07:00

Dzisiaj odrabiamy zaległości :)
Jak zauważył Czytający, trochę namieszaliśmy na blogu. No cóż, pisanie to jednak nie jeżdżenie ;)
A było tak - w drodze do Crater Lake, prawie na samym rancie stożka wulkanicznego okalającego jezioro rozpoczęliśmy szaleńczy zjazd w dół. To było naprawde coś - po całym dniu wspinaczki i kilku kilometrów jazdy przez płaską Pustynię Pumeksową nadeszła chwila wytchnienia. Była jasna noc - okrągły księżyc oswietlał zaśnieżone północne zbocza po lewej stronie drogi i skały leżace w przepaści rozpoczynającej się tuż na prawo od jezdni... W łagodny zakręt weszliśmy z prędkością trochę ponad 30 km/h, gdy nagle w jednej chwili obydwoje sunęliśmy dupami po asfalcie (rowery obok nas). Prześlizgaliśmy się dobre kilkadziesiąt metrów. W efekcie Agata z upadku wyszła z podartymi leginsami, ja z podartą kurtką, zdartymi łokciami i obitym rowerem. Chwała amerykańskim drogowcom za doskonałe wyprofilowanie zakrętu, dzięki czemu mogę pisać te słowa. W przyszłości mogli by także pomyśleć o zainstalowaniu barierek w takich miejscach, ale to szczegół ;) My z kolei mamy nauczkę - jeżeli przy drodze leży śnieg, to na jezdni może być lód :)
Ale to nie koniec kraterowej traumy.
Poobijani, postanowiliśmy szybko znależć miejsce na nocleg. Nie byliśmy zbyt wybredni - wystarczył kawałek ziemi wolny od śniegu. Jedzenie jak zwykle przepakowaliśmy do oddzielnej sakwy, którą szczelnie zamknąłem i ostatnkiem sił wyniosłem ok. 100 metrów za obozowisko.
Rano po sakwach (oprócz jedzenia była tam jeszcze druga, nieużywana sakwa) nie było śladu. Gdy dołączył do nas Radek, zjechaliśmy w dół osady, gdzie ranger potwierdził nasze przypuszczenia - jedzeniem zajął się groźny Black Bear. Jak widać, nie pogardził nawet opakowaniem, a podobno nieobcy jest mu też smak ludzkiego mięsa...
Chyba kolejny raz mieliśmy dużego farta.

Welcome in rainy California!

2007-10-25T13:14:00.000-07:00

Ufff, w końcu z górki!

Trasa z Crater Lake, mino strasznej pogody (na szczycie już zaczynało sypać, a resztę drogi pokonaliśmy w deszczu), minęła w miarę szybko. Z 4000 stóp zjechaliśmy na 1000, trzeba było tylko uważać, bo nawierzchnia była mokra, a drugiej wywrotki już nie chcieliśmy.

Po całym dniu jeżdżenia zatrzymaliśmy się w... pralni, gdzie wszystkie nasze przemoczone rzeczy wsadziliśmy do suszarki i z suchymi już ubrankami ruszyliśmy dalej w poszukiwaniu miejsca na nocleg. Po drodze zaliczyliśmy jeszcze McŻarcie.

Następnego dnia mieliśmy zaplanowane dojechanie do Grands Pass. Niestety plan nie został w pełni zrealizowany z powodu mojego strasznego pecha. Jeszcze dzień wcześniej chwaliłam się że na żadnej wyprawie nie złapałam jeszcze gumy lecz niestety, zawsze musi być ten pierwszy raz i to jeszcze w deszczu. Grzesiek z Radkiem w miarę szybko zmienili mi dętkę, niestety Radek w czasie pompowania, urwał część wentyla i nowa dętkę szlag trafił. Zostało nam latanie starej dętki, gdyż pozostałe znajdowały się w sakwie która zabrał niedźwiedź kolo Crater Lake. Niestety! Po kilkunastu kilometrach znowu złapałam gumę (ale tym razem w przednim kole). Znów musieliśmy radzić sobie z pomocą łatki, niestety, tym razem łatka puściła :(

Następnego dnia, po dojechaniu do Grands Pass, sporo czasu spędziliśmy w sklepie rowerowym - dokupiliśmy dętki, Grzesiek jeszcze poprawiał przy swoim rowerze przerzutki i wymieniał zniszczone łożyska. Potem pojechaliśmy do domu właściciela sklepu, aby skorzystać z netu (w mieście nigdzie nie było kafejki internetowej, a biblioteka gdzie przeważnie korzystamy z komputerów była zamknięta) i po południu na w pełni już sprawnych rowerach i nieco zaktualizowawszy bloga pojechaliśmy dalej, w kierunku Kalifornii.

Kolejny nocleg spędziliśmy w u baptystów. Dostaliśmy cala klasę do swojej dyspozycji, a wcześniej uczestniczyliśmy w czymś w rodzaju nabożeństwa, gdzie modlono sie za sukces naszej wyprawy :)

Rano pełni sił, zaczęliśmy wspinaczkę. Niestety, pogoda nas nie rozpieszczała. Lało niemiłosiernie. Po kilku godzinach, w strugach deszczu, minęliśmy tablice z napisem "Kalifornia".

A w Kalifornii deszcz przecież nigdy nie pada... Podobno...

Agata

Crater Lake czyli Rysy na rowerze

2007-10-23T14:31:00.000-07:00

Znowu amerykańskie góry dają nam w kość!

Po dwóch dniach jazdy doliną, ponownie wjechaliśmy w Kaskady, skuszeni legendarnym pięknem Crater Lake. Ale po kolei.

Z Salem ruszyliśmy razem, dalej na południe, w kierunku Eugene. Radek postanowił coś zjeść, więc aby nie tracić czasu, rozdzieliliśmy się (ja i Agata jedliśmy wcześniej). Drogą wijącą się wzdłuż autostrady dotarliśmy do miasteczka oddalonego o ok. 30km od Eugene. Skontaktowaliśmy się z Radkiem - okazało się, że był już w Eugene.

Następny dzień upłynął nam na naprawach rowerów, zakupach w sklepie turystycznym REI i wizycie w bibliotece. Pod REIą spotkaliśmy Joe'ego który dał nam namiar do Eda Gudersona, cyklisty z pobliskiego Creswell. Ed zaproponował nam nocleg u siebie. W drodze do Creswell jechaliśmy przez najgęstszą chyba mgłę, jaką widziałem w życiu.

Ed okazał się ciekawym człowiekiem. Ten informatyk, po zwolnieniu z pracy kilka lat temu, dożywa emerytury jeżdżąc na rowerze, angażując się społecznie oraz konstruując pojazdy elektryczne. Dał nam schronienie w swoim domku letnim. Rano zrobił z nami wywiad do lokalnej gazety, którą współredaguje, Radkowi dał namiot, a mi pomógł w naprawie roweru.

Dzięki, Ed!

Gdy wyruszaliśmy z Creswell około południa, nic nie zapowiadało nadchodzącego górskiego hardcore'u. Trasa wiodła doliną rzeki, łagodnie pod górkę. Przed nami było 25 km wydzielonej asfaltowej ścieżki rowerowej, poprowadzonej dawnym torowiskiem. Ale za kolejną miejscowością zaczęło się piekło rowerzysty - górska, szutrowa droga o nachyleniach przekraczających 30%. Przez cale 7 km podjazdu pchaliśmy rowery. Piękna pogoda i widoki nieco nam ów znój zrekompensowały. Ze szczytu roztaczała się piękna panorama - ośnieżone wierzchołki gór w oddali, kopalnie złota na sąsiednich zboczach, kilkusetmetrowe przepaście.

Namioty rozbiliśmy w trochę zarośniętym dawnym nawrocie dla ciężarówek z drewnem i rozpaliliśmy ognisko. Byliśmy na wysokości 1500 m n.p.m.

Kolejny dzień - zjazd. Było tak stromo, że Agata spaliła uszczelkę w hamulcu rolkowym! Na początku jeszcze szutrówka, potem asfaltową szosą zjechaliśmy na ok. 300 m n.p.m., po to, aby zacząć kolejny mozolny podjazd do Crater Lake, na wysokość... 2500 m! Zajęło nam to cały dzień wspinaczki, tym razem szosą i na siodełkach, ale z prędkościami rzędu 8-12km/h.

Crater przywitało nas gwieździstym niebem oraz... mrozem i śniegiem.

Grzesiek

Tajemnice Salem

2007-10-19T14:25:00.000-07:00

Podczas naszych wypraw każdy nocleg jest dość nietypowy. Nigdy nie wiemy, gdzie tym razem będziemy rozbijać namioty. Czasami pytamy sie o "kawałek trawy" właścicieli działek, lub śpimy gdzieś na jakimś "piece of grass", a nawet w parku. Przeważnie nie ma problemu ze znalezieniem dogodnego miejsca, szczególnie tu, w Stanach, gdzie ludzie są bardzo przyjaźnie nastawieni i raczej nie odmawiają pomocy. A gdy pada deszcz i jesteśmy przemoczeni, mamy niemal pewność że znajdzie się sucha , ciepła miejscówka do spania.
Ale w Salem było zupełnie inaczej..... Myśleliśmy o schronisku młodzieżowym , słynnej YMCA. Niestety, na miejscu okazało się że YMCA w Salem to kompleks sportowy nie oferujący noclegów. Po dłuższych namysłach recepcjonistek, dostaliśmy namiary do innego schroniska. Było położone w centrum miasta, takie zwykłe studenckie spanie. Zainteresowała nas tylko ogromna ilość rowerów przy wejściu... Grzesiek i Radek od razu postanowili skorzystać z pryszniców - w drodze do łaźni dowiedzieli się, że byliśmy w... noclegowni dla bezdomnych! Radek uciekł spod prysznica, Grzesiek dokończył kąpiel (podobno warunki były nadspodziewanie dobre), ale zdecydowaliśmy s jednak że spać będziemy gdzieś pod chmurką w naszym namiotach ;)
Pojechaliśmy więc do parku na przedmieściach. Niestety miejsce to bardziej przypominało las, który był tak gęsty, że ciężko było znaleźć skrawek ziemi pod namiot. Również w pobliskich domach nie chciano nam udostępnić kawałka trawy na noc :( ludzie zachowywali się bardzo dziwnie i nieufnie.
Zniechęceni wróciliśmy do parko-lasu i ruszyliśmy wgłąb. Było ciemno i dość nieprzyjemnie, a Grzesiek i Radek tą mroczną atmosferę podgrzewali jeszcze głupimi opowiadaniami. Nagle pojawiły się 3 osoby - dwie dziewczyny i chłopak ubrany w sutannę. Wyglądali, jakby szli odprawić czarną mszę. Wtedy stwierdziłam, ze na pewno nie będę tu nocować i wróciliśmy do centrum Salem. Było już bardzo późno, znaleźliśmy "normalny" park, rozłożyliśmy namioty i poszliśmy spać. Nie można było tak od razu? :)
I tak to wygląda - to nasze spanie. Czasami straszne, jak w Salem, niekiedy cieszymy się jak dzieci, gdy przemoczeni znajdujemy suche, ciepłe miejsce u kogoś. Zawsze jest inaczej i to właśnie jest ciekawe. Chociaż mam nadzieje, że takich noclegów jak w Salem już nie będzie.

Agata

Trasa wyprawy z kosmosu!

2007-10-18T07:44:00.000-07:00

Chcesz zobaczyć trasę naszej wyprawy z kosmosu? Odpal Google Earth!

Jesli jeszcze nie wiesz co to Google Earth to kliknij tutaj, przejdziesz na jego stronę. Następnie "Pobierz program Google Earth", ściągnij i zainstaluj.

Jeśli masz już zainstalowany program Google Earth to wystarczy pobranie jednego pliku, aby przeglądać naszą trasę. Kliknij tutaj (Roundtrip) aby pobrać plik. Program Google Earth uruchomi się automatycznie . Miłego przeglądania - a niedługo kolejne pliki!

Przygoda z poziomkami

2007-10-16T11:31:00.000-07:00

Amtrak zabójca

2007-10-16T09:08:00.000-07:00

Wczoraj postanowiliśmy powtórzyć eksperyment z podróżowaniem w
oddzieleniu. Nie dogadujemy się za dobrze, więc to wydaje się
najlepszym wyjściem. W Salem obejrzeliśmy jeszcze wspólnie Kapitol,
wyjechaliśmy na rogatki miasta i każdy ruszył swoją drogą do Eugene.

Moja droga rozpoczęła się od Jack in the Box. Dwa pyszne hamburgery,
do tego trochę frytek i cola. Ruszyłem około 16-tej w 113km drogę.
Wybrałem wariant najszybszy. Wzdłuż autostrady biegnie stara droga do
miasta Albany przez Jefferson. Stamtąd stanowa 99 East. Pierwszy
odcinek był fantastyczny. Pagórkowaty krajobraz, stadniny koni,
winorośla na zboczach (Oregon słynie z najlepszych win w USA). W Albany
byłem przed zmrokiem, wstąpiłem na chwilę do McDonalda. Gdy wyszedłem,
właśnie zapadał zmrok.

Droga do Eugene była prosta i prawie pusta. Przez 44 mile minęło mnie
może z 10 ciężarówek. Jadąc w totalnych ciemnościach po idealnie
równym asfalcie (jak na standardy Oregonu) łatwo wpadłem w zadumę nad
swoim życiem, studiami, pracą. Czasem tylko spoglądałem w górę, modląc
się by z chmury nade mną nie zaczeło padać. Na szczęście na dobre
lunęło dopiero tuż przed miastem.

I nagle usłyszałem Amtraka. Jadący po torach wzdłuż drogi olbrzym
trąbił jak szalony. Przebudzony z nirwany, zjechałem na pobocze, które
w tym miejscu nie było utwardzone. Spadłem z drogi i sturlałem się do
przydrożnego rowu. Na szczęście nie doznałem żadnych obrażeń.

Umówiłem się z Grześkiem i Agatą w Eugene City Hall. Była
godzina 11 (przez godzinę przeczekiwałem deszcz na przedmieściach),
za mną szmat drogi, lał deszcz. Korzystając z dogodnej architektury budynku
- zadaszone atrium - znalazłem drewniany stół z ławkami i położyłem się spać.
Nic niezwykłego by w tym nie było, gdyby nie fakt że obok znajdował się komisariat
policji.

Aż dziwne że nie zobaczyłem ponurych twarzy mundurowych, nie musiałem
się tłumaczyć, ani nic. Co więcej, po przebudzeniu o 8.00,
spostrzegłem, że stojący obok kosz na śmieci jest już opróżniony. Widać
hipisowski rodowód miasta odcisnął swoje piętno i nikogo nie razi
podróżnik śpiący na ziemi głównego urzędu miejskiego.

Rano obudziłem się, zadzwoniłem do Grześka. Byli jeszcze 40 km przed
miastem (sic!) Pojechałem więc obejrzeć park miejski i uniwersytet.
Kampus jest niesamowity. Raczej nie da się porównać do mojego UKSW.
Teraz w głównej alei trwa targ dobroczynny. Jak wyczytałem w lokalnej
gazecie, szacuje się że przyniesie 7 tys. dolarów zysku. Planowany jest
też jakiś koncert, więc nic nie stoi na przeszkodzie żebym pozostał w
tym studenckim mieście do jutra. A potem - Crater Lake czyli 140 mil
wspinania się w górę. Później - Klamanta Falls i Kalifornia!!!

Freddie Mercury, Gospell Mission i czarna msza.

2007-10-15T11:02:00.000-07:00

Wieczorem spotkaliśmy się przed Kapitolem w Salem. Dzięki tym paru godzinom separacji atmosfera w naszym zespole nieco się poprawiła.
Postanowiliśmy zajrzeć do YMCA i poznać ceny noclegów. Niestety YMCA w Salem nie oferuje zakwaterowania tylko... karnet na zajęcia sportowe. Recepcjonista podał nam adres Gosspel Mission. Stwierdzil, że to dobre miejsce dla nas i na pewno znajdziemy tam nocleg.

Faktycznie, przed drzwiami stało dużo rowerów. Wcale jednak nie należały do turystów. Trafiliśmy do schroniska dla bezdomnych.

Człowiek ze schroniska przypominał Freddiego Mercury'ego. Spytał "How old are You, Guys?". Odpowiedzieliśmy ze 25. Poprosił o ID. Najpierw usilnie próbował wpisać nas do systemu (nie wiem, chyba chodziło o zarejestrowanie jako bezdomnego), a kiedy wytłumaczyliśmy mu nasze zamiary, w drodze wyjątku, bez rejestracji zaprowadził nas do łazienki. Grzesiek bardzo się ucieszył, ja trochę mniej. Brałem prysznic dzień wcześniej. Jednak wpadłem w instytucjonalną koleinę systemu Gosspel Mission, dostałem ręcznik i mydło niemalże wylądowałem pod prysznicem razem z bezdomnymi.
Po drodze jeszcze człowiek zarządzający myjnią spytał mnie "Do You have a home?" Odpowiedziałem twierdząco, ale podejrzewam że wielu z ludzi tam przychodzących odpowiada tak jak ja. Co niekoniecznie odpowiada rzeczywistości.

Wyszedłem. Grzesiek umyty i pachnący (serio!!!) zjawił się po parunastu minutach.
Być bezdomnym w Salem - bezcenne.

O czarnej mszy, satanistach i noclegu chciał napisać Grzesiek, jemu więc zostawiam tę historię do dokończenia.

Radklif

Seattle + Hoh Rain Forest

2007-10-13T11:10:00.000-07:00

Amtrak

2007-10-13T04:54:00.000-07:00

zaległy film z podróży NY - Seattle (z przesiadką w Chicago)

Dwa dni w Portland

2007-10-11T16:30:00.000-07:00

Nie chcieliśmy wcale spędzać tu aż tyle czasu. Mamy przecież spore opóźnienie, Agata musi zdążyć na swój samolot, ja na uczelnię. Niestety, miasto oznacza: możliwosc skorzystania z internetu, zrobienie rozliczeń finansowych (zrezygnowaliśmy ze wspólnego budżetu), no i duużo hamburgerów.

W Lloyd Center zrobiliśmy koszulki z nadrukami Demartu i ActionBent. Trafiłem też na nie lada gratkę - buty New Balance za 15 dolców. Długo się nie namyślałem i zakupiłem. Ciekawe jak długo przetrzymają.

Portland to miasto żulerii. Kręci się tutaj naprawdę niesamowicie dużo bezdomnych - okupują McDonaldy, biblioteki publiczne, skwery, są po prostu wszędzie. Punktem szczytowym ich aktywności jest nabrzeże rzeki, gdzie nocują, grają w karty i piją.

Wieczorem wpadliśmy jeszcze do Backspace. Klubo-kawiarnia, z możliwością odpłatnego skorzystania z internetu. Miejsce bardzo podobne do warszawskiej Aurory czy Jadłodajni Filozoficznej. Wczoraj trafiliśmy na koncert kapeli punk-rockowej. Ale kiedy podszedłem do baru kupić piwo, okazało się, że alkohol można pić tylko w wyznaczonej strefie. W trakcie konceru te kilka metrów kwadratowych zapełniło się absurdalnie w stosunku do całej wielkości lokalu.

Jeszcze dziś opuszczamy Portland i kierujemy się w strone Salem.

P o r t l a n d

2007-10-08T10:03:00.000-07:00

Uff, to był naprawdę hardcore. Najpierw udało nam się opuścić Redmond.

Nocowalismy w parku na obrzeżach miasta. Rano obudzili nas ... policjanci.
Grzecznie poprosili o pozostawienie po sobie porządku i życzyli miłej drogi.
Have a nice trip guys!!

No i ... cofnęlismy się znowu do Redmond, żeby oddać zakupiony dzień wcześniej rower Agaty. Obecny stan rowerów to:
- dwie poziomki Action Bent i
- rower Grześka na którym jedzie Agata.
No więc zostawiliśmy Randy'emu na głowie wysyłkę naszych (mojego i Agaty) starych bajków do NY i ruszyli smy w drogę. High time !

Tuż za Redmond zaczęło padać. Na pierwszy nocleg zostaliśmy zaproszeni do wielkiego magazynu, hurtowni. Właściciel przygotowywał pomiesczenia pod wynajem dla jakiejś firmy. Zaprosił nas a my z tego zaproszenia skorzystaliśmy.

Wjechaliśmy w Góry Kaskadowe. Pogoda bardzo deszczowa. "It's raining all year long".
Drzewa obrośnięte mchem, niczym te w Hoh Rain Forest.
Dotarliśmy do miasteczka Mineral gdzieś u stóp Mt. Rainier - góry "bardziej deszczowej". Niestety, pogoda uniemożliwiła obserwację wulkanu...

Następny dzień był prawdziwym wyczynem. Wspinaczka po starym szlaku kolejki- z 500 m. n.p.m. na wysokość blisko 1000 m. Wszystko w strugach deszczu, po szutrowej drodze. I na koniec wielki zawód- brak mostu. Powrót to blisko 10-kilometrowy rajd w dół.
Bilans:
- dzień stracony przez niezaktualizowaną mapę
- starte klocki hamulcowe
- całkowite przemoczenie ubrań
Uratował nas pan John Miller - inżynier drogowy, dając schronienie w chacie socjalnej drwali. Przywiózł piwo, wysuszył ubrania. Rano jak nowo narodzeni ruszyliśmy w dalszą podróż.

Kiedy wyjechaliśmy z Gór Kaskadowych, przestało padać. Następny nocleg mieliśmy już 60 km przed Portland, w garażu. Do końca wysuszyliśmy nasze rzeczy i ruszyliśmy dalej. Po drodze jeszcze jedna wspinaczka, a potem już długa i monotonna jazda wzdłuż autostrady do Portland.
Wczoraj wieczorem dojechaliśmy do miasta, położonego w stanie Oregon, gdzie McDonald's nie obciążony podatkiem smakuje lepiej niz gdziekolwiek indziej.
Viva Tax-free Oregon state!!

NY raz jeszcze - teraz przy świetle dziennym

2007-10-03T15:36:00.000-07:00

Zapraszamy !

Wylot - zaległy film

2007-10-03T03:05:00.000-07:00

Zapraszamy do obejrzenia zaległego filmu z wylotu do NY. Jest tam i Radek, który się pakuje i Agata, która mówi że ma dobre samopoczucie, a nawet Grzesiek który chwali się, że dobrze się spakował. Poza tym w tle: samoloty, stewardessa oraz przedsmak Ameryki.

ACTION BENT Brand New Sponsor

2007-09-27T22:48:00.000-07:00

Do ekskluzywnego grona sponsorow dolaczyla wlasnie amerykanska firma produkujaca rowery poziome Action Bent. Otrzymalismy dwa rowery poziome, na ktorych bedziemy kontynuowac nasza podroz.

Wlasciciel pojechal wlasnie na targi rowerowe do Las Vegas. Przejelismy wiec kontrole nad firma ;-)

Czasami zastanawiamy sie czy faktycznie tkwi w nas tak duzy potencjal, czy jestesmy tylko na tyle bezczelni ze nikt nie jest w stanie nam odmowic ;-)

Radklifus

Frame breakdown :(

2007-09-27T21:56:00.000-07:00

Wczoraj wrocilismy do Redmont z dwudniowego wypadu do Olympic National Park. Grzesiek i Radek postanowili jednak zakupic rowery poziome i kontynuowac podroz na nowych, nietypowych dwukolowcach. Chyba teraz bede sie cieszyc z kazdego podjazdu, zeby dogonic chlopakow na moim klasycznym bike’u. Poziomki rozwijaja niezla predkosc na prostej drodze, za to pod gorke nie sa juz takie szybkie wiec szanse sa dosc wyrownane ;) Do czego to doszlo - jeszcze polubie podjazdy, ktorych do tej pory nie cierpialam! Oby tylko moj rower dal rade, bo poki co, wyglada na to, ze bede musiala kupic nowa rame. Zerwal sie gwint mocujacy wklad suportowy. W Port Angeles bylismy w serwisie, gdzie mechanik probowal ratowac sytuacje, ale klej wytrzymal tylko 100km jazdy, a my mamy jeszcze przed soba prawie 3000!!
Zastanawiam sie jak moglo dosc do tak powaznego uszkodzenia; przeciez rower mial zrobiony pelny przeglad tuz przed wyjazdem. Od tamtej pory przejachalam nim kilkaset kilometrow, skad ten luz? Czy mozliwe jest wklad suportowy zostal krzywo wkrecony? Przez ta usterke do Hoh Rain Forest dotarlismy z Port Angeles stopem i podmiejskim autobusem, a rowery zostawilismy w serwisie, w nadziei, ze dzieki temu klej lepiej zwiaze. Do Hoh dojechalismy poznym wieczorem, gdyz na drodze byl bardzo maly ruch i po dlugim czekaniu zabral nas pierwszy przejezdzajacy samochod, ktorego kierowca okazal sie pracujacy w parku lesniczy. Rano szybkim krokiem przeszlismy Szlak Chwaly Mchu i Szlak Swierkowy. W powrotnej drodze odebralismy rowery. Na poczatku bylo pieknie - 100km bez problemu i… poscil klej w gwincie. Znowu znalazlam sie w punkcie wyjscia.
Dzieki szybkiej akcji pomocy z domu, juz wiem, ze da sie tam zmienic gwint z angielskiego na wloski. Malo mi to mowi, ale najwazniesza dla mnie jest informacja ze rower da sie naprawic. I to jest najwazniejsze... niestety tutaj w serwisie sie tego nie podjeli, powiedzieli ze taniej wyjdzie znienic rame. Tak wiec teraz mam kilka opcji do rozwazenia.
W Seattle jest komis rowerowy, gdzie mozna dostac jakies uzywane ramy. Mysle tez powaznie o kupnie nowego bike'a - widzialam dzis K2 bardzo podobny do mojego, osprzet prawie taki sam (glownie shimano deore) + hamulce tarczowe za 460 dolcow. Cena wydaje sie byc dosc korzystna... albo trzecia opcja - pojade na Grzeska starym bicyklu, a mojego focusa wysle do NY i odbiore go tuz przed odlotem do Polski.
Coz… tak sie czasem dzieje :(
Jutro dzien podjecia decyzji. Mam nadzieje, ze pojdzie dosc latwo i szybko ruszymy w dalsza trase, bo czasu coraz mniej. Bedziemy musieli troche wcisnac na pedaly. Oby to juz byl koniec niemilych niespodzianek.

Aga

Nowe zdjęcia z Półwyspu Olympic i nie tylko

2007-09-27T01:38:00.000-07:00

Halo ?

Nowe zdjęcia z wyprawy, w tym z jazdy naszymi nowymi rowerami już są na Picasie - http://picasaweb.google.com/wyprawa.usa/
Nasze albumy możecie też przeglądać po kliknięciu w baner Picasy pod profilami.

Sukcesywnie będziemy dosyłać nowe porcje fotografii.

Radek, Grzegorz, Agata

Nocny wpis

2007-09-26T10:08:00.000-07:00

Jest 0.35 w nocy. Siedzę w Action Bent i ściągam nagrania z kamery. Wypożyczylismy "poziomki" pod pretekstem nagrania czegoś w rodzaju filmu reklamowego i teraz trzeba się z tego rozliczyć. Randy, właściciel firmy wyjeżdża jutro rano na targi rowerowe do Las Vegas, więc nie mam za dużo czasu. Nie wiem nawet czy uda się kupić od niego te rowery. A bardzo chciałbym resztę trasy przejechać na poziomie ;-)

Ostatnie dwa dni spędziliśmy w Olympic National Forest. Piękne miejsce. Z jednej strony przypomina nasze Podhale, a z drugiej miasto takie jak Port Angeles (to port oceaniczny). Dalej na zachód prowadzi droga do Hoh Rain Forest, jednego z piękniejszych miejsc North West Washington. Niestety, nie było mi dane zobaczyć lasów deszczowych, które wzięły we władanie deszcz i mgła.

Mgły (a nawet burze) zawisły także nad naszym teamem. Konflikty, które od pewnego czasu trawią naszą ekipę, osiągnęły masę krytyczną. Tak więc pozostawiam Grzechowi opowieść o przepięknej krainie Olympic National Park.

Sequiem to bardzo szczególna miejscowość na naszej drodze. Dzięki unikalnemu położeniu znajduje się w strefie bardzo niewielkich opadów. Takie zjawisko to cień opadowy. Góry zatrzymują ciężkie deszczowe chmury, przepuszczając ciepłe i suche powietrze.

radklifus

wreszcie film !

2007-09-24T10:49:00.000-07:00

zapraszamy do obejrzenia naszego filmu z Nowego Yorku

Redmond

2007-09-23T04:13:00.000-07:00

Witamy

Dotarlismy do Redmond. Sciezki rowerowe sa naprawde niesamowite. Nie dosc, ze robione sa wylacznie z asfaltu, to jeszcze podzielone kierunkiem ruchu! A na drogach wydzielone specjalne pasy rowerowe (marzenie...).

Aby przejechac przez Jezioro Waszyngtona , musielismy wsiasc do autobusu. Nasze rowery jechaly na specjalnym bagazniku umieszczonym przed przednia szyba autobusu.

W autobusie ucielismy sobie mila rozmowe z jednym z pasazerow, prawdopodobnie uslyszal ja kierowca. Widocznie nasza opowiesc tak mu sie spodobala, ze postanowil nie pobierac od nas oplaty za przejazd. Thanks !

W Redmont udalo nam sie wypozyczyc rowery poziome.
Sa to dwa rowery Action Bent jeden amortyzowany (moj) drugi sztywny (Grzeska). Agata przywiazana jest do klasycznego jednosladu, a wiec goni nas z... pelnym bagazem ;-) he, he
Serio mowiac to udalo nam sie zainstalowac w Grzeska rowerze bagaznik i tylko ja jade "na pusto"

Teraz jestesmy w drodze do National Olympic Park.
Pozdrawiamy

zaproszenie do kina

2007-09-20T15:28:00.000-07:00

juz niedlugo zapraszamy do kina na przeglad filmu offowego;)
czyli videorelacji z naszych podrozy na naszym kanale youtube

Nowy Jork - Chicago - Seattle

2007-09-20T14:02:00.000-07:00

Hej!
Po trzech dniach jazdy pociagiem jestesmy juz na Zachodnim Wybrzezu, w Seattle. Podroz byla bardzo fajna i specyficzna - z naszych obserwacji wynika, ze Amtrakiem (amerykanskimi kolejami pasazerskimi) zasadniczo podrozuja emeryci, amisze (pozdrowienia dla amiszki w bluzie z kapturem ;)), trudna mlodziez, ludzie "odrzuceni przez system" oraz my :)
Sama podroz uplywala nam w pietrowych, bardzo wygodnych i przestronnych wagonach.
Pierwszy dzien to trasa z NY do Chicago. Krajobrazy zblizone do polskich - lasy, niewielkie kilkuhektarowe farmy, torfowiska.
W Chicago wjechalismy na Sears Tower (najwyzszy budynek USA, super widok!) i przesiedlismy sie do"Empire Buidera". Do konca dnia i przez caly nastepny jechalismy przez monotonne pagorkowate stepy srodkowych stanow USA.
Na dystansie kilkuset kilometrow widzielismy jedynie ogromne, ciagnace sie po horyzont farmy i pastwiska. Ogrome przestrzenie przypominajace troche islandzki interior. Kiedy przejezdzalismy przez Gory Skaliste , za oknami pociagu zrobilo sie calkowicie bialo i przestraszylismy sie mocno, ze przyjdzie nam jechac w zimowych warunkach. Cale szczescie w Gorach Kaskadowych bylo juz calkiem jesiennie, no a w Seattle mamy ok. 15 st. C.
Jutro mamy zamiar spotkac sie z ludzmi z ActionBent - fmy produkujacej rowery poziome. Postaramy sie cos nagrac i wrzucic na YouTube.

Grzesiek

Kolejne wiesci z frontu !

2007-09-17T10:22:00.000-07:00

Kolejny dzien w NYC - juz calkiem niezle oswoilismy nowa przestrzen.
Wczoraj spalismy w lesie na dalekim Bronxie - ok. 30 km od Manhattanu.
Dzisiaj wyprobowalismy nowa opcje - cala noc jezdzilismy roznymi liniami metra. Mozna sie calkiem niezle wyspac, ale pod dwoma warunkami - trzeba sie cieplo ubrac (pociagi sa ostro klimatyzowane) oraz pod zadnym pozorem nie klasc sie, inaczej jak spod ziemi wyrastaja policjanci i nakazuja... usiasc! Serio!
Samo metro jest niesamowite - ogromna, rozlegla siec poprowadzona glownie tunelami, ale takze na estakadach. Praktycznie wszstkie stacje i tunele sa niesamowicie brudne, panuje tam bardzo wysyka temperartura (najprawdopodobnie wskutek uzywania klimatyzacji w pociagach i braku wentylacji) na torach zalegaja sterty smieci, na scianach widoczne sa zacieki z nieszczelnej kanalizacji, perony niemyte chyba z piedzesiat lat oraz pelno szczurow.
Mimo tych niedogodnosci metro cieszy sie bardzo duza popularnoscia wsrod nowojorczykow :) No i jezdzi cala dobe.
Dzisiaj mielismy tez kolejne zatargi ze strozami prawa ;) Kiedy o 8mej pojawilismy sie w Castle Clinton zeby oswobodzic nasze rowery, zastastalismy je poturbowane (pogiety blotnik), stloczone gdzies w kacie. A gdy odjezdzalismy, zatrzymal nas Ranger ze nowojorskiej sluzby parkowej, twierdzac, ze mamy poczekac na przyjazd policji, ktora wlasnie wezwal. Poczekalismy troche, ale nas wypuscil :) Dziwny ten kraj.
Teraz siedzimy w Burger Kingu, do ktorego dojechalismy super wypasiona sciezka rowerowa wzdluz rzeki Hudson. A o 16tej odjezdzamy Amtrakiem do Chicago.
Grzegorz

Zagubilem sie w miescie

2007-09-16T13:54:00.000-07:00

Wczoraj wybralismy sie pociagiem do Montauk. To taka miejscowosc na koncu Long Island. Slawe w ostatnich czasach przyniosl jej kultowy juz film "Zakochany bez pamieci" z Jimem Carreyem. Super miejsce. Troche podobne do naszych nadmorskich miejscowosci wypoczynkowych. Mimo niezbyt cieplej temperatury wykapalismy sie w Atlantyku.

Jak na razie ciezko nam powiedziec kiedy opuscimy Nowy Jork. Planowalismy zrobic to wczoraj, ale nie udalo sie nam zalatwic pozytywnie sprawy biletow na Amtraka. Pomimo dosyc ostrej interwencji z naszej strony, pokazania patronatu ambasadora, nikt nie poczul sie do odpowiedzialnosci za karygodny blad pracownika, ktory dokonywal rezerwacji dla nas.

Tak wiec krecimy sie tu i tam, szukajac sposobu na dotarcie do Seattle i nie przekroczenie naszego budzetu.

Na domiar zlego wczoraj zgubilem sie z Grzeskiem i Agata. Pozostaje wiec sam ze swoimi myslami, karta kredytowa, oraz rozladowanym aparatem fotograficznym ;-) A naokolo Manhattan..wchodze w interakcje z kurierami, rozwozicielami pizzy, rikszarzami i wszelkiej masci rowerzystami.

Pozdrawiam

Radklif

Nowy Jork !

2007-09-14T08:04:00.000-07:00

Hey.
Jestesmy w centrum swiata. N o w y J o r k .
Statua Wolnosci, Bronx, Queens, Broklyn - wszystko w zasiegu reki.
Nie obylo sie oczywiscie bez niespodzianek. Na JFK Grzeska solidnie przetrzepal amerykansko - polski celnik. Jednak widac pewne uprzedzenie amerykanskich sluzb lotniskowych do Polakow.
Nocowalismy w Central Parku. Okazuje sie ze to calkiem bezpieczne i spokojne miejsce. No moze poza incydentem z proba kradziezy pod czas snu, ktory jednak rychlo zakonczyl sie przylapaniem potencjalnego zloczyncy.
Pierwszy mit juz prysl - amerykanie wcale nie sa grubi! Nowy Jork z pozoru tez wielki, niebotyczny i super w rzeczywistosci. Jest tez zasmiecony i nieco zdezorganizowany.
Jeszcze w samolocie w Kalejdoskopie (pismo LOT-u) znalezlismy krotka notke o naszej wyprawie. Fajnie tak czytac o sobie! Jednak 9 godzin lotu to juz troche ponad nasze sily.
Dzis sprobujemy kupic palmtopa, ktory umozliwi nam latwiejsze wysylanie notek i zdjec.
Rowery sprawuja sie dobrze, folia babelkowa spelnila swoje zadanie. Ceny w USA sa porownywalne do polskich, nie zamierzamy wiec specjalnie ograniczac naszych wydatkow.
Wczoraj przejechalismy sie nawet metrem - strasznie trzesie.

pozdrawiamy
radek, grzesiek, agata ;)

12 godzin do wylotu

2007-09-12T15:29:00.000-07:00

Nigdy nie lubiłem wieczoru tuż przed wyjazdem. Najpierw gorączkowe pakowanie, załatwianie niezałatwionych spraw, pośpiech i stres. Jednak najbardziej nie lubię nocy. Nigdy nie potrafię zasnąć tuż przed wyjazdem. Zamiast budzić się rześki i zadowolony z życia, jestem zaspany i nie do życia.

Ale wracając do wyprawy. Agata przyjechała do Warszawy. Wzięła w pracy 41 dni urlopu (!!) Grzesiek ogarnia właśnie swój bałagan i dziś chyba nie zazna snu. Ja już jestem całkowicie spakowany. Dziś namierzyłem i kupiłem mikrofon pojemnościowy do kamery. Jutro rano dzięki znacznej pomocy mojego taty, dotrzemy na Okęcie o godz. 10tej. Tam opleciemy rowery folią, sakwy skleimy taśmą klejącą, żeby spełniały wymogi celne, przedstawimy bilety i wsiądziemy do samolotu. Mam nadzieje że wszystko pójdzie dobrze. Trzymajcie za nas kciuki.

Acha, skończyłem dziś sprawę rejestracji stowarzyszenia. Stowarzyszenie Turystyczne "Świat na rowerze" uważam za otwarte !!!

Pozdrawiam lotniczo

Radkliff

All aboard Amtrak

2007-09-11T13:33:00.000-07:00

Hej.

Ostatnie dni przed wyjazdem stoją pod znakiem gorączkowych przygotowań. Udało się załatwić folię, w którą opieczętujemy nasze rowery. Mamy już legitymacje studenckie ISIC z ubezpieczeniem na terenie USA. Mogą się przydać, choć w informatorze ISIC-a wcale nie wyczytałem dużej ilości zniżek. Mam nadzieje że uda się chociaż wykorzystać ją przy kupowaniu biletów na Amtrak (odpowiednik PKP) Znalazłem w You Tubie klip reklamowy kolei Amtrak. Bardzo klimatyczny. Ech, gdyby PKP tak reklamowało przewozy...

Jutro rano wystąpimy w programie Dzień Dobry TVN. Zapraszamy przed odbiorniki!

radklif

Jutro napad na bank ;-)

2007-09-07T12:40:00.000-07:00

Już tylko 6 dni do odlotu.

Wpadłem dziś na lotnisko, dowiedzieć się w jaki sposób możemy przewieźć rowery. Nie trzeba wcale pakować w kartony!! To ułatwi transport na lotnisko - po prostu wsiądę na rower przed domem i dopedałuje aż przed sam terminal.

Rano przyjąłem przesyłkę kurierską. Brand new sakwy CROSSO DRY. O ich walorach rozpisywałem się już, ale wspomnę jeszcze, że są całkowicie wodoodporne . Teraz, po ostatniej Masie Krytycznej, potrafię docenić te cechę ;-)

Jutro czeka mnie przejście z bankiem. W zeszłym tygodniu poszedłem z moim ojcem do pewnego banku. Celem wizyty miałobyć wyrobienie dodatkowej karty kredytowej "na syna". Zajęło to 15 minut, podałem swoje dane, pracownik banku zapewnił, że karta przyjdzie w ciągu 5 dni roboczych. Git - pomyślałem. Niestety karta nie przyszła. Podobno pracownik źle zanotował mój numer telefonu i przy próbie weryfikacji informacji, łączył się z inną osobą. Oczywiście bank nie powiadomił właścieciela karty, mojego ojca, o tym fakcie i karta nie została wysłana. Jutro tam idę i spróbuję być baaaardzo asertywny. Ciekawe jak się zachowają jak wjadę rowerem do środka ;-)

Wygląda na to że nasza przygoda z Playem się skończyła. Niemniej dziekujemy wszystkim zaangażowanym w sprawę. W szczególności Agnieszce W. Skleiła nasze luźne teksty, budżet, niepozbierane myśli w jedną, profesjonalną ofertę. I znalazła grafika który wykonał fantastyczne Logo.

Odebrałem z Biura Promocji miasta gadżety promocyjne. Mamy trzy zółte plecaki, około tuzina bransoletek FALL IN LOVE WITH WARSAW, trzy przewodniki po mieście, trzy kubki, dziesięć smyczy. Chcę jeszcze znaleźć syrenki samoprzylepne do naklejenia na sakwy. Pojadę walczyć o nie w ....Tramwajach Warszawskich Sp. z. o.o.

Lubie wprowadzać chaos mówiąc - Dzień dobry. Przyszedłem po syrenkę ;-)

Radklif

Uczestnicy wyprawy - Agata Biesiada

2007-08-30T12:02:00.000-07:00

Ur. 09-08-1982 Poznań
Wyprawy: Bornholm i Gotlandia (1998);„Śladami polskich marynarzy” Narvik – 2800 km (2005); Islandia (2006)
Naczelny fotograf wyprawy, naczelny lingwista. Urok i kobiecy wdzięk wyprawy gwarantowany!!
Pracuje w agencji nieruchomości.

21 sierpnia 2007 pełni zapału i chęci wrażeń, z rowerami dociążonymi sakwami rozpoczęliśmy naszą wyprawę ze Szczecina, przez Niemcy do Kopenhagi na lotnisko, by dolecieć na Islandię. Celem naszej podróży było okrążenie tej niesamowitej wyspy. Dolecieliśmy tam tanimi liniami Iceland Express, która…zgubiła nasze sakwy. Łącznie pokonaliśmy ok. 2000km. (w tym ok. 500km trasa do Kopenhagi). Trasa do Danii nie należała do trudnych, poruszaliśmy się po drogach asfaltowych, na
Islandii często zdarzały się szutrówki. Spaliśmy pod namiotem na dziko. Nie było większych problemów ze znalezieniem miejsca na noc. Raz zdarzyło nam się spać w domku ratunkowym w środku bezludnego interioru. Niestety, mimo, ze wiele takich domków jest zaznaczonych na mapie, w rzeczywistości jest ich o wiele mniej (w przeciwieństwie do Norwegii, w której byłam na rowerze rok wcześniej). Jak na klimat Islandii, trafiliśmy na dobra pogodę. Padało tylko przez ostatnie dni. Temperatura ok 9C. Podróżując po wyspie, szczególnie rowerem, trzeba liczyć się z wiatrem, który nie raz dal nam sie odczuć. Dobrze, jeżeli wieje w plecy ;) Większość żywności kupiliśmy już w Polsce. Jedzenie przygotowywaliśmy na palnikach typu Primus. Pieczywo i inne najpotrzebniejsze rzeczy kupowaliśmy na miejscu. Najtańszym i najbardziej popularnym marketem jest Bonus, na Islandii nie ma zbyt wielu sklepow, wiec warto się zaopatrzyć na zapas.

Uczestnicy wyprawy - Radek Dumania

2007-08-30T12:00:00.000-07:00

Ur. 28-06-1982 Warszawa

Wyprawy: Litwa, Łotwa, Estonia – 1200 km (2003); Słowacja, Austria – 1300 km (2004); Wielka Brytania, Szkocja – 700 km (2005)
Maksymalny dystans przejechany jednego dnia – 260 km
Naczelny dokumentalista wyprawy, kamera i pióro.
Pracuje jako analityk danych i researcher. Studiuje socjologię.

Swoją przygodę z rowerami rozpoczęliśmy tuż po zakończeniu szkoły średniej w roku 2001. Wybraliśmy sie wtedy wspólnie z Grzegorzem na Mazury. Mimo że jeszcze nie dysponowaliśmy żadnym "fachowym" sprzętem wycieczkę uznaliśmy za udaną. Potem zacząłem jeździć dalej i więcej. Była Estonia i kraje nadbałtyckie gdzie padł nasz pierwszy rekord (230 km przejechane w ciągu jednego dnia) Widzieliśmy jezioro Pejpus, estońskie białe noce, poznaliśmy polskich dominikanów pracujących w Talinie (2003 rok) Była Austria z przejazdem przez całą Polskę i Słowację, słowackie osiedla blokowisk na stokach gór, bratysławski tunel tramwajowy wydrążony w skale, ścieżki rowerowe nad brzegiem Dunaju (2004). Z mniejszych wypraw godną wymienienia jest wycieczka na Białoruś, skąd jednak rychło przepędził duch komunizmu i białoruscy pogranicznicy (maj 2003) Przejechaliśmy wtedy przez malowniczą dolinę Biebrzy. W 2005 roku udało nam się również przejechać rowerem Szkocję i środkową Anglię (2005), obejrzeć wrzosowiska, zobaczyć pierwszy raz w życiu Ocean z brzegów północno – zachodniej Szkocji, poczuć nieuroki angielsko- szkockiej pogody Rower stał się określeniem naszej wartości. Czymś co definiuje człowieka, nadaje sens jego istnieniu. Zaczęliśmy pokazywać się innym jako uświadomieni rowerzyści, niezależnie od oporu jaki był. Był to trochę taki ostracyzm, odrzucenie przez kolegów, znajomych. Ale wiedziałem że roweru nie mogę odrzucić, nie mogę przestać robić to co lubię. I to był wtedy mój sens, mój absolut. Wsiąść na rower i pojechać. Aby jechać, cel był nieważny. Wszystko jedno gdzie, aby jechać i czuć drogę. Ta bliskość natury, szum asfaltu pod kołami, starcia z aroganckimi kierowcami - to było to!

Uczestnicy wyprawy - Grzegorz Tarnowski

2007-08-30T11:55:00.000-07:00

Ur. 01-11-1982 Warszawa
Wyprawy: Litwa, Łotwa, Estonia – 1200 km (2003); Słowacja, Austria – 1300 km (2004); Warszawa, Niemcy, Holandia, Belgia, Francja, Anglia, Szkocja (powrót autostopem z rowerem) - 3000 km (2005); Szczecin – Kopenhaga - Islandia (2006);

Główny organizator wyprawy, główny mechanik i główny przewodnik.
Pracuje w wydawnictwie kartograficznym. Studiuje socjologię.

W zeszłym roku pewnego zimowego wieczora postanowiłem wypróbować zakupy w internecie przy pomocy karty kredytowej i kupiłem... bilet lotniczy na Islandię! :) To był impuls, ale nie do końca - Islandia "chodziła" za mną już od dawna. Radek tym razem nie mógł jechać, zaangażowany był w realizację innego projektu. Czas płynął, powoli zbliżał się wrzesień, a ja kompletowałem ekwipunek. Zaczynałem się godzić z myślą samotnego wyjazdu - znajomi słysząc jak planuję spędzić wakacje robili wielkie oczy, podziwiali odwagę ale nie chcieli dołączyć, uważając że jest to poza ich zasięgiem... W końcu postanowiłem dać ogłoszenie w internecie. Niebawem zgłosiła się Agata; jak się okazało to właśnie z nią pojechałem na "wyspę lodu i ognia"”

Mapy naszej trasy

2007-08-30T06:09:00.000-07:00

Zapraszamy do oglądania map naszej trasy w Google Maps!

Galcier section - mapa , ciekawe miejsca
Olimpic section - mapa, ciekawe miejsca

Pełna mapa trasy
Markery:
Trasa Seattle - Las Vegas

Nowy Jork:

View Larger Map

Plik do oglądania trasy z kosmosu za pomoca Google Earth już wkrótce do pobrania! :)

Grafiki

2007-08-30T05:39:00.001-07:00

Przedstawiamy nasz button, userbar i antypixel. Możesz je śmiało wstawić na swoją stronę. Będzie nam miło jak dasz nam znać!